Singlehanded 2006

Daar zat ik dan op de Troch. Zaterdagochtend , enkele uren voor de start. Nog even de mast in om te checken of alle verstaging nog vast zit en om het toplicht, dat het hele seizoen al loszat, vast te tapen. Daarna nog boodschappen doen en inruimen en om 12 uur aantreden bij het palaver. Vannacht heb ik slecht geslapen. Ik was nerveus vanwege de weersvoorspellingen voor de komende dagen, zuid tot zuidwest 5, toenemend 6 tot 7. Mogelijk maandag zuidwest tot west 8. En dat voor een eerste Singlehanded. Afgelopen zomer had de stuurautomaat nog vol water gestaan en ik wist niet of het ding tegen het te verwachten weer was opgewassen. En als solozeiler ben je toch wel erg afhankelijk van zo'n apparaat als je geen windvaan kwijt kunt op de smalle spiegel van je waarschip kwartton. Met een aantal pedaalemmerzakken vastgetapet om dr stuurautomaat zou ik proberen het water buiten te houden.

Al een aantal jaren had ik aan lopen hikken tegen de Singlehanded, maar gelukkig had ik steeds een goede smoes gehad om niet mee te doen (3 keer onbetaald verlof met een verre reis en anders wel een winterstalling waar de boot al begin oktober naar binnen moest). Dit jaar kon ik niets verzinnen en werd ik overgehaald door Jan van de Blue Streak en Jac van de Joker om gezellig met hun mee te varen. En dat kwam met de vaaropdracht van dit jaar wel heel goed uit, want er waren niet zoveel vrijheidsgraden.

Al maanden geleden was ik met de voorbereidingen begonnen en ik had al in juli gezien dat de Singlehanded met nieuwe maan zou worden gevaren. Dat zou dus in het gunstigste geval minimaal 4 uur per etmaal in het donker varen betekenen en dat met de vele onverlichte tonnen op IJsselmeer en Waddenzee. Deze eerste Singlehanded zou dan ook in het teken staan van het zonder schade uitvaren ervan. Ik begon zaterdagmiddag dan ook rustig. Een enkel rif, genua 3 en de spinnaker bleef in de zak. Het hele stuk naar Kornwerderzand bleef ik achter de Warber hangen. Het laatste stuk in het donker en rakelings langs 2 onverlichte tonnen gaf niet echt een relaxte binnenkomst maar alles ging goed en ik kwam om 20:00 tegelijk met de Blue Streak aan die zijn spinaker uit de lijken had gevaren. Na de sluis lag de Joker op ons te wachten. Het hele stuk naar Kornwerd had ik nagedacht over wat te doen na Kornwerd. Koken, eten, afwassen en enkele strategische boeien in de GPS zetten en een lichtkarakter- en koerslijstje maken en met hoog water vertrekken naar Den Helder leek mij de handigste optie zeker met de morgen naar ZW-W draaiende en verder toenemende wind. Jac was onrustig en vertrok vlak na mijn aankomst om te beginnen aan dezelfde route die ik voor ogen had. Jan was moe en bleef vannacht in Kornwerd.

Om 21:45 ging ik met een volle maag en een opgeruimde kajuit buiten aan het werk om de boot klaar te maken voor de nachttocht. Dubbel rif, genua 3 vervangen door werkfok, schijnwerper klaarleggen en hoofdlamp op. Om 22 uur gooide ik de landvasten los en vertrok. Het eerste stuk had ik nog niet veel stroom mee, maar het ging lekker, niet te veel golven, niet te veel zeil, geen regen, de geul draaide iets naar het zuidwesten en ik moest één slagje maken. De verdere reis tot voorbij Oude Schild was netjes tussen de verlichte poortjes doorvaren en de lucht in de gaten houden. De zeilen werden zo nu en dan groen of rood verlicht door een passerende ton, wit verlicht door de vele bliksemflitsen en drie maal kort door een vallende ster. Wat een prachtige avond, de stuurautomaat werkte, ik kon zelfs naar binnen om de kaart te bekijken en een soepje te maken en ik voelde me voldoende vertrouwd om een sjekkie te draaien. Na Oude Schild lag ik behoorlijk te klappen op de steile golven met een inkakkende wind. Gelukkig duwde de stroom mij door naar de T5MH-boei die ik uiteindelijk om 2:30 rondde. Daarna was het een relaxt tochtje naar Oude Schild (met de stroom nog net tegen). Bij Oude Schild schoof ik met stilstaand water om 4:00 naar binnen, waar ik in de voorhaven in de beschutting van een visser ging liggen. Er lagen nog iets van 5 andere deelnemers, waaronder de Warber, de Fodrar, de Wavedancer en zowaar, de Joker. Op één van de boten werd nog gezellig in de kuip geborreld. Ik nam twee portjes en rookte een sjekkie en om 4:30 ging ik moe maar voldaan naar bed.

Slapen lukte niet zo goed, mede omdat de boot lag te rollen en behoorlijk aan zijn landvasten lag te rukken. De volgende ochtend om 8:30 stond ik op om even een praatje te maken met Jac. Hij was al enigszins onrustig, want hij mocht/moest rond 10 uur weer verder. Onderlangs naar Vlieland door Scheurrak/Omdraai was voor de Joker vanwege de diepte vlak voor laag water niet mogelijk en voor mij met een vertrek 2 uur later al helemaal niet. Jac besloot buitenom te gaan en ik zou hem volgen. Na een koffietje vertrok hij en ik liep mee naar de haveningang om te kijken hoe het hem verging. De Z-ZW 6-7 gaf een indrukwekkend uitzicht op de Texelstroom en dat met stilstaand water. Over 2 uur zou het alleen maar slechter zijn met een stevig doorstaande ebstroom. De Joker hield zich redelijk. De Wavedancer zou onderlangs naar Vlieland (handig, zo’n midzwaard) en de Warber ging richting Den Helder. Om 12:30 vertrok ik met drie reven in het grootzeil en iets hoger dan halve wind zeilend om niet te veel te klappen werd ik door de stroom richting Molengat geduwd. Het was te doen. In het Molengat was het uitgesproken rustig en ik had tijd om even naar binnen te gaan om op de kaart te kijken, het logboek bij te werken, de EG als waypoint te programmeren en een kopje koffie te maken. De tocht over zee was ronduit saai. Er stonden wel behoorlijke golven, maar de combinatie van drie reven en de werkfok belette mij spectaculair te surfen. Maar met de door Verkeerscentrale Den Helder uitgegeven weerwaarschuwing voor zware onweersbuien met windstoten deed mij besluiten geen zeil te meerderen. En 6 tot 6,5 knoop is ook mooi. Boven Vlieland begon het te schemeren, nam de wind af en draaide deze naar zuidoost. Dat werd kruisen in de Stortemelk. Door de naar binnen staande stroom die schuin op de geul stond werd ik de geul uitgeduwd en miste ik bijna een boei. Alledrie de riffen eruit getrokken en ik kon de boei ternauwernood halen. 10 minuten later kreeg ik een stevige bui over en trok weer 2 riffen erin. Na 10 minuten kakte de wind weer in, maar ik ben stil blijven zitten en dat was maar goed ook, want de volgende bui kwam over. Zo belandde ik uiteindelijk in de Vliesloot zonder een blinde ton te raken en stoof met een noodvaart richting haveningang. Snel een paar landvasten klaargelegd en twee stootwillen opgehangen en plat voor het lappie met gereefd grootzeil en werkfok de haven ingedoken. Stuurboord om het hoekje met een sliplanding aangelegd en RUST. Puinruimen. Intussen werd ik zo ongeveer gestalkt door een Duitser die mij beslist aan boord wilde hebben op zijn grote lege vrachtschip om mij te vertroetelen. Ik weerstond hem en na ongeveer 20 minuten opruimen was ik klaar om met de wrikriem paraat en de motor standby voor top en takel naar de overkant te varen om daar de nacht door te brengen. Met een mooie draai kwam ik naast de vermaledijde Wavedancer terecht (die was er ook alweer). Samen met Jac heb ik in de stromende regen de boot naast een stekker in een box weten te krijgen om vervolgens bij hem aan boord een bord heerlijke opgewarmde pasta te verorberen. In het toiletgebouw opgewarmd, het thuisfront telefonisch gerustgesteld en gaan slapen. Weer een onrustige nacht.

De volgende ochtend had Henri de marifoon aanstaan op kanaal 23. Hm, weer stevige wind uit ZW-W. Maar goed, inmiddels wel aan gewend en om 8:30 vertrokken, dubbel rif en Genua 3. De naar binnen staande stroom spoelde mij prachtig de Westmeep in en om 10 uur, half 11 verwachtte ik de kentering aan het eind van de Noordmeep. De Fodrar lag daar voor anker te wachten tot het tij kenterde. Bij het ronden van de boei en het binnenvaren van de Zuidmeep bleek de stroom nog ongeveer 1 knoop naar binnen te staan. Mijn leioog klapte uitelkaar, maar ik had gelukkig een reserve bij me. Na montage dook ik de Zuidmeep in, deze bleek smal en moeilijk vindbaar. De dieptemeter gaf gelukkig voldoende info over de breedte van de geul. Eenmaal in de Westmeep bleek de stroom al goed naar buiten te staan. De westkardinaal kroop voorbij. Gelukkig was de wind gedraaid naar het westzuidwesten en later zelfs naar het westen. Langzaam maar zeker kwam Harlingen in zicht. Precies 6 uur na hoog water Harlingen lag ik voor de deur, maar ik besloot door te varen naar Kornwerderzand, hopend dat er nog wat stroom mee zou staan. Dat bleek het geval, zelfs nog toen ik bij Kornwerderzand aankwam. De wind was inmiddels gaan liggen tot windkracht 2 à 3, dus ik sloop tussen de havenhoofden door. Ten zuiden van de sluis zocht ik in de schemering een plekje. Het was wel weer mooi geweest voor vandaag. En er was geen wind meer en mijn toplicht was losgekomen. Vanaf halverwege de Blauwe Slenk had dat, hangend aan de electriciteitsdraad, met veel geklap heen en weer gezwaaid tussen de radarreflector en de beugel waar de windex op stond. Twee enthousiaste mannen hebben mij nog even de mast in gehesen, zodat ik met een mes het toplicht weg kon snijden. Na de nassi-saté maaltijd, een paar pilsjes en een paar portjes zocht ik de Hoogtevrees op om nog even een praatje te maken. Om een uur of 11 ging ik naar bed.

Dinsdagochtend begon met een zuid 5, die allengs minder werd. Job voer mij met zijn Uitvreter helemaal zoek. Het enkele rif ging eruit en ik verving de werkfok door de genua 3. De donkere wolken brachten geen wind, maar wel veel regen. Erg deprimerend. Toen ik ten zuidwesten van Stavoren was, draaide de wind langzaam naar het westen en zelfs nog wat verder. Ik was in no time in Enkhuizen en na een vlotte schutting heerlijk op het Markermeer aan het sleuren. Toch maar weer een rifje erin en meesurfend op de hekgolven van een visser haalde ik enkele malen 8,5 knoop. Vlak na het invallen van de duisternis liep ik Muiden binnen en kwam de naar buiten varende Uitvreter weer tegen. Ik wilde de Hooge Heeren van de Köninklijke niet storen bij hun bestuursvergadering en haalde een warme chocomel en een stempeltje bij Ome Ko. Drie kwartier later voer ik weer uit, want ik wilde nog vannacht Lelystad bereiken. Het was een prachtige avond met een weer naar het zuidwesten teruggedraaide wind, kracht 2 à 3. Het schoot niet echt hard op, maar ik zou het wel redden voor 4 uur ’s ochtends. Uiteindelijk was ik om 1:30 binnen, moe maar ontzettend voldaan. Jac van de Joker uit zijn bed gehaald en samen met Job van de Uitvreter gevierd dat we het gehaald hadden.