Singlehanded 2007, verslag van de X-Flow.

Mijn foto's staan hier!

's Ochtends iets relaxter dan normaal van huis vertrokken omdat ik nu

in BvK (Blocq van Kuffeler) lig. Kwart over 9 uit de haven, iets over

twaalf in Flevo Marina. Op de motor naar Lelystad dat belooft niet

veel goeds. Het is ook nog eens goed koud, er staat ijs op de steigers

en het dek!

Na het palaver met de traditionele erwtensoep weer aan boord. Harry

Vogel die tot zijn spijt niet mee kan doen komt iedereen even succes

wensen. Hij tipt nog om zo licht mogelijk te varen, gezien de

verwachte weinige wind. "Tanks leeg." Ik had net een paar

honderd liter water getankt en heb die even later maar weggepompt.

2 uur als 2de de haven uit. Even doorgemotord omdat dat mag en toen

het lange wachten op wind. Er was wel wind maar steeds 1 knoop, soms

2 en heel af en toe 3. Bovendien kruisen! Steeds op zoek naar een

vlaagje, die waren mooi te zien op het water.

De opdracht is: Oudeschild, Terschelling, Harlingen, Meep incl. 2 uur

ankeren. En dan nog Volendam en ronden Pampus. Vooral het ankeren zie

ik tegenop. Dat wordt voor mij de eerste keer tijdens de Singlehanded.

NW wind verwacht dus eerst maar naar het noorden. Bij weinig wind

kan je het beste aan de wind varen. De grootste rolgenua die ik heb

zit er op, daar kan het niet aan liggen. Ik heb nog een grotere maar

ik weet uit ervaring dat voorzeilwissels te vermoeiend zijn. Als de

weersvoorspelling beter geweest was had ik mogelijk maandag de High

Aspect gezet maar het KNMI bleef maar matige wind voorspellen tot het

opeens 20 knopen ging waaien maandagavond.

We worden getracteerd op een schitterende zonsondergang (zie foto's)

terwijl ondertussen een wind van maar liefst 4 knopen opsteekt en deze

bovendien naar het westen draait zodat kornwerderzand bezeild wordt.

Helaas zakt de windsnelheid zodra de zon onder is terug naar 2

knopen. Wel lekker de tijd om te verkleden (skibroek, thermisch

ondergoed, 6 bovenlagen, etc.) en iets te eten. Die kleding zou pas

woensdag weer uitgaan.

Even later komt er toch wind en zowaar uit het westen. Het rak is

bezeild en begeleid door de maan gaat het steeds sneller richting de

VF-B ton. Die moet ik aan stuurboord houden i.v.m. werkzaamheden.

Als ik ter hoogte van het Vrouwenzand even beneden ben en ik kom weer

buiten kijken zie ik een schip (zeilen over bakboord, ik over

stuurboord) een paar scheepslengtes voor me langsgaan die moet dus uit

het Vrouwenzand komen. Een mede-singlehander? Er zat er een naast me.

maar gaat die nu naar Den Oever? Later blijkt dit de First Passion

van Rudolf te zijn geweest, inderdaad op weg naar Den Oever.

Veel gepuzzel ondertussen over Kornwerd en dan slapen, Den Oever en

dan slapen. Kornwerd en nog door naar Harlingen, etc. eindeloos

scenarios doorlopen die steeds wijzigen naarmate de wind toeneemt.

Toch naar Kornwerd, het is goed bezeild en bied verschillende opties.

de wind neemt dan nog even toe tot ZW 5 en in het donker bij

Kornwerd binnenkomen is een ramp. Alleen op het fokje naar binnen

zoals Henri verzocht tijdens het palaver was niet erg handig. Ik

moest nog een klapje maken en met alleen een stukje fok draai je dan

eindeloos door en dat tussen de onverlichte boeien. Gelukkig kon de

schijnwerper de boeien tijdig vinden.

De Avontuur was al binnen en wachtte op de sluis. Ik dus ook maar de

sluis in evenals de David Dale. Het plan was door naar Harlingen

(stroom en wind mee) maar na een blik op de kaart en alle onverlichte

boeien in dat nauwe geultje had ik opeens geen zin meer. Met

westenwind was het prima liggen aan de wachtsteiger aan de zeekant.

Wel een pittig windje dus veel lawaai, niet zo heel lekker geslapen.

Bas van de David Dale bleef ook daar slapen en bood me nog een

biertje aan. Gezien mijn moeheid en wat ons nog te wachten stond heb

ik dat maar niet gedaan. We hebben uiteraard wel even ervaringen

uitgewisseld.

Om 10 over 8 mocht ik weer weg. Noordenwind, stroom mee naar

Oudeschild, dus gaan. Nog even geprobeerd richting Harlingen maar 2

1/2 knoop door het water had ik geen zin in. Als het goed zou gaan

kon ik vanuit Oudeschild weer terug met ook stroom mee. En dat

werkte! En alles was bezeild, heen en terug. alleen in de Boontjes

kruisen, maar gelukkig met redelijk hoog water en stroom mee. In

Oudeschild een stempel van de rijkshavenmeester gekregen! En de brief

gepost, net over de dijk is een brievenbus. Ook even met de

havenmeester staan praten en hem uitgelegd dat er nog meer

Singlehanders aan ging komen. Toen ik de haven binnenkwam riep hij

namelijk via de luidspreker: "Jachtjes doorvaren naar de jachthaven!"

Deed ik niet en toen kwam hij snel op de fiets naar me toe. Gelukkig

vond hij het prachtig en hij ging zelfs snel een stempel halen.

Kruisen in de Boontjes is ook altijd heel bijzonder. Gelukkig stroom

mee (anders moet je er zeker niet aan beginnen) en al meerdere uren

opkomend tij. Op de dieptemeter heen en weer en ook letten op de

plotter en het water dat er altijd anders uitziet als het ondieper is.

Telkens met de stuurautomaat overstag. Van te voren steeds goed

bedenken, naar links of naar rechts (2 knoppen indrukken dan maakt hij

een bocht van 100 graden). Ondertussen letten op tegenliggers en

inhalers. En dan toch nog een keer links indrukken terwijl het rechts

moet zijn, uiteraard op een moment van grote stress. Gelukkig heel

snel gecorrigeerd (2 maal 100 graden rechts achter elkaar) en alles

weer onder controle.

Harlingen binnenkomen is nooit een feest. veerponten, de bruine

vloot, vrachtvaart, etc. het is er veel te druk. Buiten de brug heel

veel bruine vloot terwijl ik rondjes zeilde om een plekje te zoeken

ging de brug open. Ik naar binnen en aangelegd aan het eerste schip

dat ik zag. "Hier geen jachtjes" klonk het uit de luidspreker. Ik

maakte het 5-minuten gebaar en ging snel op zoek naar een stempel.

De Chinees had er geen meer of wilde het niet meer doen. En toen vond

ik vlakbij het mooiste stempel van Nederland: Jan Ponkie's Poeppaleis.

Snel weer naar de boot en toen de brug weer open ging via de marifoon

geregeld dat ik weer weg kon. Een aantal seconden hard achteruit en ik

was weer in de buitenhaven en zeilde weer weg. De Pollendam was

gelukkig bezeild en onderweg kon ik rustig piekeren over Meep eerst

of Terschelling eerst. Meep kwam beter uit met de stroom, vooral

morgen uit Terschelling en dan kruisen in de Slenk met zeker wind

tegen (ZO wind).

Opeens kakt de wind in en dreig ik de Noordzee op te drijven. Maar

gelukkig is het nog net mogelijk voortgang te maken kruisend tegen de

stroom in de West-meep. En dan draait de wind al naar het zuidoosten

en is de Noord-meep bezeild. Althans het eerste stuk. Dat wordt dus

's nachts kruisen met de plotter en dieptemeter als hulp om niet vast

te lopen en geen onverlichte tonnen te raken. Gelukkig waait het niet

al te hard (kracht 3). Ik heb echter geen zin om ook nog de NM17 te

ronden. Dat komt morgen wel. Stom want de volgende ochtend woei het

opeens ZO 5 en was de stroom nog veel heftiger en heeft het me nog 3

kwartier gekost. Maar ja eerst ankeren, het zware anker maar ivm de

stroom. Gelukkig had ik het vastgezet want eenmaal in het water ging

het touw als een speer door mijn handen. En daar lig je dan. Dat is

echt verlaten. Een ankerlichtje opgehangen en gaan slapen. Koud,

lawaaiig en om 2 uur 's nachts de kentering, opeens de ZO deining

klotsend tegen de kont van het schip.

Ik heb later een paar foto's van het "spoor" op de plotter gemaakt.

Daarop is mooi te zien hoe ik door de Noord-meep zig-zagte en waar ik

ankerde.

Niet erg goed geslapen en dan het moeilijkste: anker op. Gelukkig

waren stroom en wind nu dezelfde kant op. Motor vooruit, eerst te

weining, toen te veel (over het anker heen vaar je dan) toen net goed

en met een enorme krachtsinspanning haal ik 10 meter ketting en een

loodzwaar anker boven water. Vervolgens onmiddelijk motor uit en dan

dus nog even kruisen om de NM17 te ronden. Dat duurde dus nog 3

kwartier terwijl ik helemaal stuk zit van het anker ophalen. Maar ook

een gevoel van opluchting dat deze "beproeving" voorbij is. Het anker

heb ik met een paar zeilbandjes vastgezet op het dek. Even geen kracht

meer om het echt op te ruimen.

Toen eindelijk: stroom mee, wind mee. Bijna weer vastgelopen bij het

gele tonnetjes waar de geul een bochtje maakt. 3 meter water zag ik

opeens, oeps aan de verkeerde kant van het groene tonnetje.

volgens mij heb ik 3 jaar geleden die fout ook al gemaakt! Vervolgens

het eerste rif in het grootzeil gezet en heel relaxed naar

Terschelling. Veel SH-ers tegengekomen die de Slenk uit kruisten.

In Terschelling naast een platbodem aangelegd. Die wilde over een

half uur weg dus snel op zoek naar een stempel. Bij een drogist kocht

ik lippenspul, oogdruppels en ze hadden een mooi stempel!

Terwijl ik eigenlijk even wilde uitrusten moest ik dus al weer weg.

Aardige mensen die schippers en vooral de vrouwen van de schippers van

de bruine vloot. Net als vorige keer op Terschelling kreeg ik een kop

koffie die ik dankbaar opdronk. Ik heb verder vooral thee gedronken.

In ieder geval helemaal geen alcohol. Verder eet ik af en toe wat.

Soep, een broodje, een keer een koude quiche (te moe om hem op te

warmen).

Dus snel weer uitgevaren met nog steeds een beetje stroom tegen, maar

er stond zoveel wind dat zelfs met alleen het grootzeil de Slenk te

doen was. Na een tijdje toch weer met een puntje fok voor de snelheid.

Aan het einde knalde ik bijna op de laatste rode ton, de S20. Even

afvallen om er langs te gaan en toen liep ik uit het roer... Een

noodduik in de kuip om de grootschoot los te gooien en ondertussen

achter me het roer naar rechts om overstag te gaan en gelukkig lukte

dat een paar meter voor de boei. Wat is zo'n boei groot! Mijn ontzag

was weer toegenomen. Mijn reactie was puur instinct, daarna zit je te

bibberen in de kuip van de opluchting en denk je voor de zoveelste

maal "wat doe ik hier?".

Uit de buurt van die krengen blijven en vooral niet even oploeven bij

harde wind in de buurt van een boei of als je dat wel doet eerst de

grootschot los.

Toen weer langs Harlingen. Stroom mee langs de Pollendam en bijna

bezeild. Wat een ramp om daar te kruisen zelfs met stroom mee.

Veerboten, vrachtboten, zeilboten en dan heel veel boeien waar 2 knoop

stroom langs raast. Even maar weer alleen op het grootzeil. In De

Boontjes dan natuurlijk weer stroom tegen, maar het was gelukkig net

bezeild. Ik liep nog een keer vast in de geul maar met 2 motorseconden

(dwars op de vaarrichting om geen "voordeel" te hebben) was ik weer

los. Opeens een heleboel SH-ers achter me en de David Dale naast me.

Gezellig maar ik was de enige die naar Kornwerd ging.

Vreselijk druk bij de ingang van Kornwerd er moest natuurlijk net weer

een grote duwcombinatie naar binnen en van alles naar buiten maar ik

kon mooi snel door de brug en de sluis achter die grote bak aan.

Het was nog licht dus snel door naar Enkhuizen. Mooi windje 3 uit het

zuidoosten, knik in de schoot. Maantje erbij, genieten. Tot Stavoren

toen het op eens windkracht 5 werd en er weer gewerkt moest worden.

Tot dan toe was het water steeds als een biljartlaken geweest (behalve

natuurlijk toen ik voor anker lag in de Meep. Het IJsselmeer was

lekker verlaten behalve op het moment dat ik Enkhuizen binnen moest

varen. Grootzeil naar beneden en op een klein stukje fok naar binnen

gewaaid achter een grote vrachtvaarder aan.

In de oude haven met enige moeite aangelegd naast een verlaten

platbodem. Met veel moeite vond ik een plekje om een lijn om te doen

terwijl de X-Flow alweer door de wind naar achter werd geblazen bijna

tegen een andere platbodem aan. Ik was nog even bezig om de boot echt

recht te leggen. Een springetje op de lier, even draaien, en toen was

het eindelijk goed. Tijd om weer wat apparaten op te laden (in

Kornwerd en bij de NM17 is wel stroom maar niet de soort waar je je

telefoon mee op kan laden) maar in Enkhuizen heb je die

SEP-sleutels en die had ik niet. En ik had ook geen puf er een te gaan

halen als dat al kan om 10 uur 's avonds.

Geen wekker gezet, de vermoeidheid neemt toe. Van 11 tot 8 uur

geslapen en toen meteen weer weg. Even zeilen uit de haven naar de

sluis, niet zo moeilijk met oostenwind. Weer kon ik meteen de sluis in

en dit keer werd ik als enige geschut.

Super-relaxed naar Volendam, halve tot ruime wind. Net als 3 jaar

geleden op die plek weer meeuwtjes achter de boot. In Volendam aan de

hoge kant aangelegd met behulp van 3 Duitsers (ik leg de landvasten

op het voordek altijd zo dat zelfs de grootste ... een lijn kan

pakken en even vast kan houden of om een paal kan leggen) en toen even

walstroom aangesloten en op zoek naar een mooi stempel. Uiteindelijk

bij Hotel Spaander geslaagd. Ik moest wel een rondje door het hotel

lopen vonden ze. Ik antwoordde: "Sorry, maar daarvoor stink ik te

veel."

Terug in de haven even relaxen tot tot mijn grote schrik de Avontuur

de haven binnenkwam. Hoewel de "First Passion" waarschijnlijk al

binnen was houd ik toch altijd een beetje hoop als eerste binnen te

komen. Idris van De Avontuur haalde snel een visitekaartje en ging

weer weg. Willem van Olst was inmiddels ook binnengekomen.

De Avontuur liet mij voorgaan bij het uitvaren uit Volendam maar

haalde me daarna snel weer in doordat hij meer af kon steken. Met mijn

diepte van 2.20 moet ik altijd een beetje voorzichtig doen bij

Volendam. Op weg naar Pampus met ruime wind haalde ik hem weer in en

na het ronden sneed ik hem nog lelijk af (sorry!) door meteen overstag

te gaan. De Avontuur deed het slimmer door meer onder de kust te

blijven (minder golven). Ik had echter geen zin meer om eindeloos

overstag te gaan en heb 1 lange slag gemaakt tot halverwege het

markermeer en toen 1 slag richting Lelystad.

Bij Lelystad aangekomen zag ik nog net de Avontuur door het kleine

gaatje in de dijk verdwijnen en ik volgde hem een half uurtje later.

Het gaatje was net bezeild en best diep, maar voor mij nog onbekend

dus ik durfde er niet al te hard door heen te racen.

Even later door de sluis, nog even, natuurlijk weer kruisen, alleen

op de genua. En 18.45: gelukt, naar binnen gezeild tussen de

havenlichten. Moe maar voldaan!

Een box in de buurt van de meldsteiger ingedoken en snel op zoek

maar mede SH-ers. Die zaten in het restaurant aan de maaltijd. Heel

gezellig om even na te praten. Iedereen was het er weer over eens dat

het eigenlijk waanzin is om aan de singlehanded mee te doen. Maar dat

maakt het juist zo mooi!

Henri, bedankt wederom en hopelijk tot de volgende keer.

P.S. Ook de woensdagochtend verhalen uitwisselen was weer erg gezellig

en dit kan ik typen terwijl ik woensdagmiddag met ruime wind naar BvK

terugstuif door een glad Markermeer.