Singlehanded 2008 van Lickety Split, schipper Ad Hagoort

Zaterdag 1200 uur . Palaver. Op gezellige manier wordt ons meegedeeld wat wel en niet mag en moet. Democratisch wordt besloten waar de grenzen van Lemmer, met betrekking tot het stempelen ophouden, dan wel beginnen. Ook vertelt Henry dat er geen herfstkorting op Vlieland bedongen kon worden ondanks het grote aantal bootjes en het jaargetijde waar we in varen. Kortom de eerste stempelplaatsen zijn reeds bekend.

Voor we van start kunnen eerst de welbekende erwtensoep met zoveel worst als er singlehanded boten in de havenkom liggen.

1400 uur. Vertrek van 33 boten en twee keer zoveel handen.

Ook nu is de overeenkomst met het voor de tweede keer opscheppen van de snert en de havenkom frappant: Bootjes weg, worst op.

Lemmer wordt de eerste van de totaal vier stempelplaatsen.

Met een bijna voordewinds rak ga ik achter Harry Vogel aan. Met z’n fok uitgeboomd is hij niet bij te houden, doet z’n naam eer aan en is gevlogen.

1730 uur. Gestempeld. Met vier slagen ben ik die rothoek bij Lemmer uit en na nog een slag op ruimer water kan ik koers zetten net onder ‘t Vrouwezand langs. Dan de zeilen wat vierend wordt Den Oever het volgende doel, de poort naar het Wad.

Buiten de sluis het plan opgevat om lekker te gaan slapen. Maar als ik reeds uitgekleed voor m’n kooi sta laat ik dit plan varen, vat m’n zeilplunje op, en ga eigenlijk achter mijn plan aan.

De zeilen gezet en om 030 uur met de eb mee naar buiten. 300 uur lig ik vast op Texel: Eindelijk slapen!!!

Acht uur verplichte en aaneengesloten rust zegt het reglement, dus om elf uur weer verder.

1000 uur. Gelukkig, wakker gebeld door nieuwsgierige ouders: Hoe het ging en waar ik was.

Verhaal gedaan. In de kleren, wassen komt wel weer. Eerst een stempel halen bij de havendienst, die vertelt dat de stroom nog een uurtje langer door blijft staan, de wind zuid-west 5-6 is en de Paardehoek qua diepte wel te doen is…… Hartelijk bedankt meneer van de Texelse havendienst, en weg ben ik.

Op de genua de haven uit en op ‘t Wad het grootzeil bij gezet. Voor het Scheurrak twee rifjes gezet omdat de Paardehoek voor mij onbekend, ondiep en smal water is. (Diepte viel mee: 3.10mtr half uur na hoog water).

Met halve wind en de stroom mee richting Vlieland gespurt. In de verte zie ik een hele kudde singlehanded zeilers de Meep in varen. Het komt niet in mij op om te overwegen om toch eerst de ankeropdracht maar uit te voeren in de Meep zoals de andere zeilers. In plaats daarvan scheur ik lekker door richting Vlieland, mijn Waterloo tegemoet.

Het begint met een bak wind in de Vliesloot, Drie rifjes in het grootzeil en een toefje voorzeil kunnen niet voorkomen dat de gangboorden tot aan de ramen regelmatig onderwater staan.

Met een volle ebstroom tegen heb ik meer dan anderhalf uur nodig om de punt van het eiland al tackend zonder selftacker te ronden. Wat voorwaar geen pretje is en ook nooit zal worden.

Met een rug die protesteert, twee handjes die te hard opgepompt lijken en een lijf dat bezweet en moe is doen mij beseffen dat het genoeg is voor vandaag.

Piets’weerbericht bij de havenmeester en “Windfinder” thuis geven mij het gevoel dat ik een verkeerde keuze gemaakt heb. Iets wat morgen wel zal blijken.

Maandagmorgen: de wind fluit en giert door de verstaging. Stormwaarschuwing: alle districten west zeven.

Met nog dikke handen van het aan de schoten en lijntjes scheuren lijkt de ankeropdracht een actie die nog wel een dag kan wachten. Iets waar vier andere deelnemers op het eiland net zo over denken.

Lekker over het eiland gebanjerd. Gezandstraald op strand, via camping “Stortemelk”, wat ook steeds smaller wordt, of lijkt te worden, naar de vuurtoren, hier genietend van de dennenlucht, iets wat je aan vroeger doet herinneren, maar ook aan steriele toiletten in doorzonwoningen vandaag de dag. Het uitzicht vanaf dit hoogste duin samen met de rust en dag waar de schemering zich tegen aan drukt geven het geheel een rustgevende leegte die je vroeger zelfs in de zomer kon beleven, maar waar je nu dus op voor- en najaar bent aan gewezen, of op Scandinavië of Schotland.

Afijn na een biertje in dorp terug aan boord en vroeg tussen de klamme lappen.

430 uur.Vertrek met de genua vol bij en de rifjes nog in het grootzeil richting de Meep.

Wel spannend met een C-map kaart die al twee jaar oud is en tonnen die inderdaad niet meer daar liggen waar ze eigenlijk volgens de kaart zouden moeten liggen. Drie keer een tonnetje moeten ontwijken (houdt je wel scherp). De NM17 gerond. Bij het ankeren met bonk aan de grond. Anker overboord gezet. De boot kwam weer los, het anker gelukkig niet.

Als je tijd hebt is twee uur ankeren wel relaxed, maar eigenlijk is een uurtje toch lang genoeg.

Na een flink ontbijt en twee uur later, anker op en weg. Met een zuid-west 4-5 laverend de Meep uit, met vloed naar Harlingen en via de Boontjes en Kornwerd naar zoet water.

Eind van de middag de laatste stempel in Medemblik gehaald. Klokslag zes losgegooid.

De avond valt in, de wind ook maar dan weg. Wat blijkt uit het feit dat ik drie uur nodig heb om naar Enkhuizen te dobberen.

Vooruitzichten voor woensdag lijken gunstig: West 4 later 4-5.

Woensdag begint goed: de sluis wordt zowaar meteen bediend!!! Wat doet vermoeden dat de sluismeester van vorig jaar met pensioen is of middagdienst heeft.

Vol goede moed de sluis in. Maar als aan de andere kant de deuren opengaan zakt de dezelfde moed in mijn schoenen, nou ja eigenlijk tot in de bilge.

De voorspelde westenwind blijkt precies uit die richting te komen waar ik naar toe moet, namelijk Pampus, dat als laatste opdracht gerond moet worden. En de voorspelde windkracht 4-5 is niet meer dan een laffe 2, waarbij van boven helaas niet gevraagd wordt of het ook ietsje meer mag zijn.

1130 uur. Het eilandje gerond. Tegen beter weten in toch genaker gezet maar anderhalf uur te laat gefinished.

Ondanks dit debacle mijnerzijds was het weer een heerlijke tocht van lekker raggen, banjeren en afzien en dit jaar weer iemand die in navolging van mij “without hands” de tocht probeerde te voltooien.

Henry bedankt!

En de les die ik geleerd heb dit jaar is: ondanks de solotocht meer achter de kudde aan.

Groeten, Ad.